Nowości  Satelity  Sondy  Statki  Stacje  Rakiety  Kosmodromy    
 


Kosmonautyka.pl > Quicklaunch

Quicklaunch

Quicklaunch to koncepcja działa kosmicznego zdolnego wystrzeliwać ładunki na niską orbitę wokołoziemską.

Koncepcja


Ze względu na wielkość konstrukcji niemal 100 metrowa lufa kosmicznego działa zanurzona by była w morzu

Quicklaunch bazuje na zasadzie działa gazowego. Działa gazowe umożliwiają osiąganie bardzo dużych prędkości wystrzeliwanych pocisków. Obecnie takie działa (małe) wykorzystywane są do eksperymentów, najczęściej w zakresie badania mechaniki zderzeń.

Założyciel firmy Quicklaunch Inc z San Diego w USA, który wcześniej pracował przy wojskowych projektach superdział, przewiduje, że wyniesienie w kosmos 1 kg ładunku kosztować może 1 100 dolarów. Stanowiłby to 1/10 ceny w porównaniu do wynoszenia na pokładzie tradycyjnych wielostopniowych rakiet nośnych na paliwo płynne i stałe.

To, że nie jest to naukowa fikcja można było się przekonać w latach 60. XX wieku, kiedy to w ramach programu HARP (1961-1967) przerobionym okrętowym 36 metrowym działem o kalibrze 410 mm udało się wyrzucić 180 kg pocisk z prędkością 12 960 km/h na maksymalną wysokość 180 km. Jest to 80 km powyżej linii Karmana, czyli umownej granicy pomiędzy atmosferą Ziemi i przestrzenią kosmiczną przebiegającą na wysokości 100 km n.p.m.. Pocisk zatem odbył suborbitalny lot kosmiczny (lecz nie wszedł jeszcze na orbitę).

Koncepcja kosmicznego działa nie jest nowa. Pojawiła się ona m.in. w powieści sci-fi Juliusza Verne'a "Z Ziemi na Księżyc". Tam pasażerowie odbywają kosmiczną podróż w kierunku Księżyca w pocisku wystrzelonym z gigantycznej armaty (Kolumbiady).

Aby obiekt stał się sztucznym satelitą Ziemi trzeba mu nadać przy wchodzeniu na orbitę prędkość 28 476 km/h, inaczej 7,91 km/s. Jest to tzw. pierwsza prędkość kosmiczna. Obliczenia pokazują, że uwzględniając opór powietrza minimalna prędkość wylotowa z lufy pocisku musiałby wynosić 9 km/s.

W przypadku niewystarczającej prędkości wylotowej z lufy pocisk można zaopatrzyć w silnik rakietowy, który przyśpiesza ładunek do wymaganej pierwszej prędkości kosmicznej, tak aby osiągnąć orbitę.

Budowa


Zasada działania

W dziale Quicklaunch wykorzystywany byłby wodór. Podgrzanie go w komorze do temperatury ok. 1 425 stopni Celsiusza powodowałby 500 krotny wzrost ciśnienia. Operator działa zwalniając zawór pozwoliłby na gwałtowne rozszerzanie się gazu i nadawanie prędkości ładunkowi-pociskowi w 91,5 metrowej lufie.

Koszt budowy działa kosmicznego Quicklaunch określa się na 500 milionów dolarów.

Wykorzystanie

Quicklaunch zapewniać może bezrakietowy start kosmiczny stanowiąc alternatywę dla obecnych rakietowych systemów wynoszenia.

Ze względu na olbrzymie przeciążenia dochodzące do 5 000 G oraz ograniczone kalibrem lufy rozmiary ładunków Quicklaunch mógłby na niską orbitę wokołoziemską (LEO) dostarczać paliwo, które potem można by wykorzystywać do załogowych misji na Księżyc i Marsa, dla zatankowania sond kosmicznych, stacji orbitalnych czy sztucznych satelitów. Mogłyby to być także same zminiaturyzowane satelity zbudowane w taki sposób, aby przetrwać olbrzymie przeciążenia przy starcie (np. poprzez zalanie elektroniki żywicą).

Wsparcie

Wesprzyj dalszy rozwój serwisu internetowego Kosmonautyka.pl. Nie blokuj i reaguj na reklamy, sprawdź poniższe strony naszych partnerów. W ten sposób zapewniasz sobie dalsze informacje kosmonautyczne za darmo.

Kosmonautyka.pl na serwisach społecznościowych: